Kopbaldoelpunten

Witter dan wit

2009-12-20T15:30:00.006+01:00

Ariël Jacobs, coach van Anderlecht, wast ze tegenwoordig weer witter dan wit, zijn opinies. Na de loting van de volgende ronde(s) van de Europa League, waarin Anderlecht het zal opnemen tegen Atletic Bilbao, bleef Jacobs' ware mening alweer onder een dikke laag sneeuw verborgen.

Na de wedstrijd
"Of ik tevreden ben met de loting? Dat zullen we zien als we ons plaatsen. Dan zal ik zeggen dat we tevreden waren." Echt waar, Ariel?
Vijftig procent
"De kans dat we ons plaatsen is vijftig procent. En ik neem aan dat zij hetzelfde gaan zeggen. En zij gaan ook zeggen wat wij denken: als er nog maar 32 ploegen over zijn, dan zijn dat allemaal goede ploegen." Echt waar, Ariel?
Geen voordeel?
"Of het een voordeel of een nadeel is dat we eerst uit spelen? Sommige ploegen plaatsen zich na een goede eerste uitmatch, anderen na een goede eerste thuismatch." Echt waar, Ariel?
Schrik
"Waar ik het meest schrik voor heb? Voor hun collectief en het thuispubliek." Voor de héle ploeg en het héle publiek, dus. Bedankt voor het precisie-antwoord, Ariel. Dan voegt ie er nog aan toe dat er ook enkele goede spelers bijlopen en dat het vurige publiek ook een nadeel is, omdat Bilbao daardoor verplicht is om thuis iets te tonen. Echt waar, Ariel?

Jacobs doet zo zijn best om geen media-flaters te begaan. Hij wil niet verkeerd begrepen worden, en op geen enkele manier zijn tegenstander motiveren door provocerende uitspraken te doen. Getuige daarvan ook het slot van het interview: "Of voor een Anderlecht in vorm Getafe een haalbare kaart is? Ik weet toch helemaal nog niet of Anderlecht in februari in vorm gaat zijn? Dat kan ik niet garanderen."
Hij ontwijkt de vraag (bis, tris, quatro en wat nog allemaal) en zegt (bis, tris, quatro) eigenlijk helemaal niets. Op die manier ga je inderdaad strikt genomen niet in de fout. Hoewel, wie niet waagt, niet wint. En niet geschoten is altijd mis, toch?

Dit soort interviews doet het imago van Jacobs en van Anderlecht geen goed. Zowel de media als het publiek ergeren zich omdat ze hun tijd verliezen aan wat eigenlijk een non-interview is. Tenzij je het beschouwt als stand-up comedy. Dat is meteen het enige element waarmee Jacobs zijn gezicht soms nog weet te redden. Als je niet wilt antwoorden, zeg dan iets grappig. Zoals toen hem na een barslechte partij gevraagd werd of hij ook positieve punten had gezien aan de match. "Ja, dat ze afgefloten werd."
Jammer genoeg werd behalve de vragen ook de humor ontweken in Jacobs' 'Bilbao-interview'.

FC Kant vs. KV Bentham

2009-12-01T01:33:00.004+01:00

In de categorie zusterdomeinen: professor Devisch heeft een opiniestuk geschreven over voetbal en filosofie. Het is dan wel geen voetbal en psychologie, we houden er even zeer van. Al had iets meer diepgang en uitwerking ook wel gemogen, het stuk lijkt soms op een verdoken poging om een greintje filosofie tot bij de holbewoners die voetbalfans zijn, te brengen.

Lees maar even na op Sporza.

Het begin van de zwanenzang van Bölöni?

2009-11-22T17:22:00.008+01:00

Standard-trainer László Bölöni is heel wat van zijn pluimen aan het verliezen. En dan hebben we het niet over zijn reputatie als coach - het lijkt ons óók een schier onmogelijke opdracht om de Standardspelers aan het voetballen te krijgen in de kleinere matchen. Gisteren leek zelfs subtopper AA Gent Mbokani en co niet te motiveren.

Belgische harten veroverd
Nee, Bölöni verliest steeds meer pluimen als mens. In zijn eerste jaar haalde Bölöni met Standard de titel binnen en verbaasde hij vriend en vijand met aanvallend én succesvol spel in Europa. Vriend en vijand trokken opnieuw grote ogen toen hij in de topper tussen Brugge en Standard doodleuk tussen de Brugse supporters plaatsnam. Pers en publiek smulden van de excentrieke en aimabele man.

Dit seizoen volgt Standard al op 10 punten van leider Anderlecht, in Europa moet alles nog beslist worden. Maar vooral: Bölöni lijkt niet meer te houden van België, en België niet meer van Bölöni. De voorbije weken was het altijd wat: Heel België is tegen Standard, Carcela zou beter een selectie voor de nationale ploeg weigeren, door de oefeninterlands tegen Qatar en Hongarije lopen de spelers onnodige risico's op blessures, enzoverder.

Eerste noten van zwanenzang?
Na de verloren wedstrijd tegen Germinal Beerschot waagt een Waalse reporter zich voorzichtig aan enkele kritische vragen. Of het niet de taak van de trainer is om zijn ploeg ook te motiveren voor de kleinere matchen? Gevoelige snaar geraakt, want het interview zal amper een halve minuut duren. Misschien kan het geld dat we in een eerdere post opspaarden door Jovanovic vrij te stellen van mediatraining worden gebruikt om Bölöni een dubbele dosis toe te dienen.
De trotse Bölöni is gevoelig voor kritiek. Maar het is kritiek die zal blijven terugkomen met een ploeg die uitgekeken is op de Jupiler League. En in dat geval achten we het niet ondenkbaar dat er volgend seizoen iemand anders op Bölöni’s stoeltje zit. Zeker als je weet dat van de voorbije 10 trainers op Sclessin er maar ééntje, Tomislav Ivic, langer dan twee seizoenen mocht aanblijven.

Reddende engel gezocht
Of ontpopt de nacompetitie zich alsnog tot de reddende engel van Bölöni en bij uitbreiding heel Standard? Een opeenvolging van topwedstrijden waarin alle spelers op scherp staan, de puntjes op de i zetten en voor de derde maal op rij met de landstitel aan de haal gaan? Misschien brengt zelfs de terugkeer van kapitein Steven Defour al soelaas. De man die zelfs liever wedstrijden wint tegen Zwevezele dan bij Beyoncé in de jacuzzi te kruipen. Hoewel, dat laatste zouden we hem best toch eerst eens vragen.

Het Nieuwsblad: Sterk met de kop

2009-11-16T13:20:00.008+01:00

Zaterdagavond in het Leuvens café At The Bebop: Ik keuvel met homies Bart Lagae en Ludo Vandewalle wat over de voetbal. Tussen twee Hoegaarden Grand Crus door probeer ik hen uit te leggen dat ik blog over het psychologische in de voetbalwereld. Ik geef een voorbeeld: Vincent Kompany die zijn plek in de basiself verliest omdat hij te laat komt op de tactische bespreking en vervolgens zijn trainer de hemel in prijst "omdat hij de juiste beslissing nam"? Da's prachtig binnengekopt. Op die manier komt Kompany zelf onmiddellijk weer op een positieve manier in het nieuws én komt Advocaat over als een kordate selectieheer.

"Goh ja, psychologie enzo. Als je je maar amuseert. En zolang we maar gezond zijn, niwaar?" (Lagae)
"Kopbaldoelpunten heet ie? Niet slecht. Beetje flauw, maar zeker niet slecht." (Vandewalle)

Maandagochtend in Het Nieuwsblad: Verrassing, verrassing. Twee bijdragen, ééntje van den Beire en ééntje van Ludooke. Lachen met Kompany en Cadeautje van Kompany. De psychologische meesterzet van Kompany onder de loep genomen, of wat dacht u?

Nuja, als zelfs Bart en Ludo het doorzien, dan komt het woord 'meesterzet' al gauw wat misplaatst over.

In ieder geval: Merci, mannen! Echt waar.
Ach ja, het spaart mij toch maar mooi een blogpost over Kompany uit. En Bart en Ludo, zorg er maar voor dat jullie volgende keer wél geld op zak hebben. Want nu gaan de Grand Crus op jullie rekening!

Milan Jovanovic

2009-11-11T16:30:00.003+01:00

Milan Jovanovic.

Vleesgeworden poëzie. Een IQ zo klein als een voetbal, maar een hart zo groot als de wereldbol.

Jovanovic is een fenomeen. Niemand die het zo goed doet óp en naast onze Belgische velden. Topspeler van Standard, één van de minst sympathieke clubs van het land sinds de zaak Wasilewski. Axel Witsel zijn moeder is een hoer, Steven Defour heeft een paardenbakkes, maar Jova wordt doodgeknuffeld door het Belgische voetbalpubliek.
Mediatraining is weggegooid geld bij Milan, hij kan toch niets verkeerd zeggen. Zijn buitensporig eergevoel is vertederend, zijn arrogantie schattig. Wanneer hij de Gouden Schoen opeist ("Ik verdien hem"), dan zal ie hem krijgen ook. En dat in een land waar enkel underdogs mogen winnen. Of is die regel eindelijk uit de grondwet geschrapt?

Milan Jovanovic.

De arbiter een kus geven wanneer je gewisseld wordt? Ongehoord, een team dat een scheidsrechter graag ziet, is een bevoordeeld team. En die illusie wil je nooit wekken. Ach, wat kan het Jovanovic schelen, hij dacht enkel "dat dat moest als aanvoerder." Hopla, de Serviër werd alweer bedolven onder de kussen.

België zal hem missen. Zowel op tv als in het stadion. Laten we hem daarom maar uitwuiven met die Gouden Schoen. En gooi er maar een mediaprijs tegenaan ook, Gouden Geïnterviewde ofzo. Want het zal niet makkelijk worden voor onze sportpers om iemand te vinden waarmee je zo'n eerlijke en hartverwarmende reportages kan maken als met Jovanovic: Interview na Standard - Club Brugge. Top level!

Ex blogus

2009-10-29T18:30:00.007+01:00

Over 'Why I blog' van Andrew Sullivan.

Help! Ik doe het allemaal verkeerd. Geen interactie met lezers, posts zeventien keer nagelezen, te lange teksten, er wordt niet naar mijn blog gelinkt, en - het ergst van al - ik ben al een aantal weken clean. Na de lekkere rush van mijn eerste blogpost, voelde ik weinig meer dan de roes van een halve Bacardi Breezer bij mijn daaropvolgende posts.
Soit, ik doe alles mis. Sorry Sullivan, ik zal het nooit meer doen.
Of toch?

Wat is dat toch met internet en kwantiteit. Wie schrijft, die blijft. Maar dan moet je wel blijven schrijven. Stilstaan is achteruitgaan. Blogposts mogen hun redelijke termijn niet overschrijden voor er een nieuwe post moet volgen. Verspilling van virtuele inkt, als je 't mij vraagt.
Waarom mag je niet over een post nadenken? Het internet is al een uitpuilende, genetisch gemanipuleerde superbibliotheek. Moet het echt steeds maar groter en groter? Wat kan het mij schelen wat Andrew zonder nadenken online zwiert? Dan sta ik liever stil bij de gedigitaliseerde werken van schrijvende blijver pur sang, William Shakespeare. Stilstaan, achteruit gaan, come again?

Niet dat Sullivan niets waardevol zegt. Interactiviteit is sexy. Laat maar komen die commentaren. En hyperlinks zijn geil. Laat maar komen dat linken. Voor verdere opbouwende kritiek en lofzangen link ik dan ook graag door naar enkele knappe koppen: Hendrik, Joris, Jurgen, Jef et les autres.

Zo, die halve Bacardi Breezer is ook weer achter de kiezen. Schol!

Brugge: Ticket naar de zon?

2009-10-22T22:11:00.012+02:00

Het gaat Brugge voor de wind. Partizan Belgrado werd vanavond makkelijk met 2-0 opzijgezet. Ivan Perisic tekende voor beide doelpunten. Niet zo op deze blog.
Zijn kopbaldoelpunt dat Jan Breydel deed juichen, bleek al snel een vergiftigd geschenk. Perisic kan de hersencellen namelijk goed gebruiken.

Na iets meer dan een kwartier - de 1-0 is inmiddels gevallen - kent de scheidsrechter een penalty toe aan Club. Carl Hoefkens, door trainer Koster aangeduid om de penalty's te nemen, maakt zich op voor een Europese treffer. Tot Perisic, auteur van het eerste doelpunt, de bal opeist en op zijn Panenka's trapt. Het stiftertje van de Kroaat sterft echter op de dwarslat en weg reuzekans.

Gevolg: Perisic loopt zich de rest van de match de ziel uit het lijf om zijn fout te herstellen en slaagt daar ook in na een uur spelen. 2-0, 2 x Ivan Perisic. Oef. Was het in deze match alsnog misgelopen voor Club, dan kon Perisic naar bed als antiheld. Nu heeft hij de bedpartners maar voor het uitkiezen in de lokale discotheken.

Maar niet iedereen vergeet even licht als de Brugse supporters die zijn naam scandeerden na het tweede doelpunt. Sportleider Luc Devroe was verrassend hard in een interview net na de match. Over de gemiste strafschop: "Ik denk dat dat bewijst dat niet alleen in België arrogante jeugd zit." Een eigen speler publiekelijk aanvallen, hoort dat wel, Luc?
Gelukkig is daar dan milde Adrie Koster. Eerst ontwijkt ie het onderwerp, daarna houdt hij het kort: "Er worden afspraken gemaakt en die moet je nakomen. Daar moet ook hij zich aan houden." Bij de spelers hoorde je unisono: "Hij scoort ook de tweede goal, dan kan je toch niet kwaad zijn?"

Mooi teamwerk, als je het ons vraagt. Brugge slaat en zalft. De sportief directeur met de knuppel, de spelers met de knuffel, en de trainer ergens daar tussenin. Misplaatste arrogantie moet aangekaart worden, maar je kan een speler die net dat ietsje meer kan dan de gemiddelde Koen Daerden van de ploeg, ook de grond niet inboren na één (jeugd?)zonde.

Perisic zelf stak het op zijn eergevoel. De Kroaat die zich wilde bewijzen tegenover een vak vol Serven. Helaas, geen valabel excuus. Het doel van de hele ploeg moet daar steeds boven staan. Dat had Devroe maar al te goed begrepen tijdens zijn 'impulsieve' reactie net na de match. Het is immers niet de eerste keer dat een penalty opgeëist én gemist wordt. Vadis deed het hem al eens voor in de match tegen Donjetsk. De jeugdige Brugse ploeg is bij deze gewaarschuwd: laat het succes niet naar jullie hoofd stijgen. Wie te dicht bij de zon vliegt, verliest zijn vleugels. En laat dat nu net het grootste gevaar zijn voor Blauwzwart. De lijm die het elftal nu samenhoudt, moet bestand zijn tegen de warme gloed van individueel succes.

Daarom, voor de terugwedstrijd in Belgrado: Een moeilijke match graag. 0-1 winst, dat wel, een penaltydoelpunt van Carl Hoefkens.

Groener gras

2009-10-11T19:17:00.007+02:00

De selectie kopbaldoelpunten van de week: A) Buffelstoot in de kruising, getekend Dick Advocaat; B) Subtiel lobkopballetje over de keeper van Dick Advocaat; C) banaanvoorzet schitterend afgewerkt door Dick Advocaat. Kiest u zelf maar een winnaar uit.

De Belgen kunnen weer winnen! Met dank aan de voeten van Emile. En het hoofd van Advocaat. De Nederlandse toptrainer heeft het positief denken weer teruggebracht op de Belgische velden. Geen woord over de vele afwezigen en geblesseerden, maar alle aandacht naar zij die er wel bijzijn. Die aanwezigen moesten de koppen bij elkaar steken. En zo geschiedde, voor en tijdens de wedstrijd. De omhelzing tijdens het volkslied, het gezamenlijk vieren van de doelpunten...Het zijn dan wel grotendeels dezelfde voeten die het moeten doen, er staat duidelijk een nieuwe baas aan het hoofd. Die nieuwe baas zaaide vertrouwen in de hoofden van de spelers, flink bemest met een duidelijke taakomschrijving.

Advocaat vulde niet alleen de hoofden van het nationale elftal. Met een uit Sint-Petersburg meegebrachte politiek van glasnost en perestrojka werden ook de pers en het publiek veroverd. Langs ogen en oren werd het land bijgetankt met hoop. Op de bond lijkt men voor het eerst echt aan een vijfjarenplan te werken. Ze zwijgen wanneer mijnheer Advocaat spreekt. Sterker nog, ze luisteren wanneer mijnheer Advocaat spreekt. Het is ooit anders geweest.

Eerlijkheidshalve moeten we bekennen dat er nu ook meer te horen valt. Wanneer een bondsbobo buiten zijn bevoegdheid spreekt, dan wijst Dick hem terecht (glasnost). Wanneer het trainingsveld ver verwijderd ligt van het spelershotel, dan kiest Dick voor een dichterbij gelegen veld (perestrojka).
Dit alles wil nog niet zeggen dat Advocaat een open boek is. De selectie van Mulemo ten nadele van Pocognoli en de basisplaats van Lamah ten nadele van Hazard deden enkele wenkbrauwen fronsen. Maar ziehier kopbaldoelpunt van de week B! Pocognoli en Hazard zitten al wel eens met hun hoofd in de wolken. Bij deze staan de beide heren weer met beide voeten op de grond. En het is daar dat Advocaat hen ongetwijfeld nog zal nodig hebben. Hierboven trekt bondscoach Goethals wel met Ludo Coeck en François Sterchele ten aanval.

Positivisme op de Belgische velden dus. Het gras is niet langer groener aan de overkant. Nu wordt het echter zaak voor voetbalminnend België om eveneens niet te gaan zweven. Eén gewonnen match tegen een reeds uitgeschakeld Turkije maakt immers de lente nog niet. Het positivisme moet uitgroeien tot een realistisch-positivisme. Misschien kan dat volgende week al in Estland na een felbevochten gelijkspel? Laat ons die wedstrijd toch maar winnen, onze coëfficiënt kan de punten best gebruiken. Dat realisme pompen we er een volgende keer dan wel weer in.

Poco hoopt? Ik vloek.

2009-10-05T12:49:00.006+02:00

Afgelopen zaterdag in Het Nieuwsblad: "Pocognoli hoopt op interlands om naar Engeland te kunnen."

Lees ik dat goed? Sébastien is niet van de slimsten, maar om nu in één interview zowel zijn clubcoach als de nieuwe bondscoach zich te laten verslikken in hun ochtendkoffie? Even recapituleren. Poco speelt ondermaats bij zijn club, AZ Alkmaar. Gevolg: Poco wordt niet opgeroepen voor de Rode Duivels door bondscoach Dick Advocaat. Dick Advocaat, inderdaad, dat is die man die wil weten welke spelers écht voor het nationale team willen spelen. Zonder onvoorwaardelijke motivatie, vlieg je onvoorwaardelijk uit de selectie.

Geen probleem, denkt Sébastien dan, laat ik even melden hoe graag ik bij les diables rouges speel. Helaas komt dat dan zo uit de mond van de linksachter: "Daarom is het goed dat ik met AZ Champions League-ervaring opdoe en zou het goed zijn om meer interlands te spelen. Ik geef alles om een mooie transfer te maken." Als matchen met de Rode Duivels mij in de spotlights plaatsen, dan speel ik graag matchen voor de Rode Duivels, met andere woorden. De nationale eer verdedigen, AZ aan clubsuccessen helpen, daar is het niet om te doen, zo blijkt.

Dat Pocognoli niet lijkt te weten dat ook zijn marktwaarde stijgt als de hele ploeg het goed doet, is jammer. Dat hij ook in de pers niet kan verbergen dat hij eigenbelang boven het ploegbelang plaatst, is op zijn minst dubbel jammer. En dan gaan we nog voorbij aan het feit dat Poco momenteel geen potten breekt in de Eredivisie. Van bad timing gesproken.

Deze uitschuiver wordt door Advocaat ongetwijfeld met geel bestraft. Indien ie bij de volgende interland er weer niet bij is, hopen wij erbij te zijn wanneer de micro's onder zijn neus geduwd worden. Want dan wordt het oppassen voor rood.

Aftrap Kopbaldoelpunten

2009-10-03T20:24:00.001+02:00

Deze blog kijkt naar kopkansen: de doelpunten en de missers.
Hier duurt een match geen 90 minuten, maar vaak een hele week, of meer. Hoofd tegen hoofd. Want een bal is rond en op het einde winnen de slimsten?
We kijken naar psychologische spelletjes in de voetbalwereld. De één speelt ze, met de ander wordt gespeeld. En wij zijn erbij, met matchverslagen van de interessantste 'wedstrijden'.